14 - Boek 2 - ins & outs

Waarover gaat dan het tweede boek? 

Goede vraag...Schrijven dat deed ik zoals ik al zei automatisch. Ik schreef gedichten vanuit gevoelens. Ik moest iets kwijt, ik wilde iets verwerken of iets begrijpen en dus schreef ik. Schrijver worden, daar had ik een bepaald beeld van: de schrijver die afgezonderd in zijn hutje in het bos zit, het hoofd boordevol ideetjes, de schrijftafel vol kladpapiertjes met krabbels allerhande. Maar die ideeën, die moest je wel hebben natuurlijk. Je moest daarvoor verhalen kunnen bedenken. En dat, zo dacht ik, was niets voor mij. Ik heb wel wat fantasie, maar om een heel verhaal uit te werken? 

Dus schrijver worden was een droom, een verre utopie. 

Tot ik schreef om te verwerken, dagen aan een stuk, weken zelfs. Geen gedichten dit keer, maar mijn proces, mijn verwerkingsproces om precies te zijn. Want schrijven om te verwerken komt vaak voort uit niet kunnen lezen om te verwerken, bij mij toch. Als ik ergens mee zit, een vraag heb, iets wil weten of uitzoeken, dan zoek ik het antwoord snel in boeken. Boeken bieden me zoveel houvast, zoveel zekerheid, duidelijkheid ook. En erkenning! En dus toen mijn papa ziek was en niet veel later stierf, ging ik op zoek naar boeken: boeken over rouw, over verlies, over een nakende dood en hoe daarmee om te gaan...En ik bleef op mijn honger zitten. Ik vond studieboeken over de medische/psychologische aspecten van rouw maar die waren niet voldoende. Ik was op zoek naar een persoonlijk relaas, een rauw en eerlijk verhaal uit de eerste hand. En dat vond ik niet. Ik vond boeken over het rouwproces na een overlijden, maar niet hoe je moest omgaan met de periode voorheen, wanneer je weet dat een geliefde gaat sterven. Ik voelde me verloren, zat met zoveel vragen. Hoe moest ik hiermee omgaan? Waar kon ik me aan verwachten? Het internet leverde wat info op, maar toch...

En toen was het een jaar later. De eerste keren zijn vreselijk, in mijn beleving. Alle eerste keren zonder: mijn eerste verjaardag, mijn trouw, kerst...en de eerste keer dezelfde periode doormaken. Weten wat je op elke datum exact hebt gedaan en gezegd en alles zo duidelijk herbeleven alsof het een film is die zich voor je ogen afspeelt. Alsof er niet een jaar is overgegaan, maar slechts een vingerknip. Het was een soort posttraumatisch herbeleven. De herinneringen overvielen me constant, ik kon ze niet ontlopen. Ik voelde een nood om daar iets mee te doen en dus keerde ik me naar mijn grote hulp: het schrijven. Ik begon, mogelijk voor het eerst, te typen. Voordien had ik altijd geschreven met pen en papier, maar ik was op het werk en het moest eruit. Typen viel minder op en ik kon af en toe een stukje van me afschrijven en later weer verdergaan. 

In de daarop volgende jaren, typte ik telkens een stuk, wanneer ik voelde dat het nodig was. Gaandeweg besefte ik dat wat ik typte, eigenlijk het boek was, dat ik zelf had gezocht. En dus begon het idee te ontstaan om daar iets mee te gaan doen. Misschien kon ik anderen ook wel helpen met mijn proces? De kans dat ik de enige ben die met dit soort gevoelens en vragen zit, is zeer klein. Dus misschien, heel misschien, moet ik het uitgeven als boek? 

Ik liet het voorzichtig aan wat mensen lezen en kreeg positieve reacties. Ik probeerde uiteindelijk ook om het boek naar verschillende uitgeverijen te sturen, maar telkens zonder succes. Ik kreeg meestal geen feedback of werd afgewezen. En ja, natuurlijk weet ik dat dat niet abnormaal is. De kans dát jouw manuscript wordt gekozen om te publiceren is ontzettend klein. Maar toch...toch doet het pijn, de afwijzing. Dan merk je bij jezelf dat je toch hoopt op een soort 'ontdekking' want als de mensen aan wie je het laat lezen, zo positief zijn, dan kan het toch alleen maar goed zijn? Of zijn zij niet oprecht geweest, hebben zij je proberen paaien? 

Dat soort zwart-wit denken leidt uiteraard tot niets. Maar het is wel waar je in vast komt te zitten. Naast de ontbrekende of negatieve feedback van uitgeverijen, zijn er natuurlijk ook de innerlijke stemmetjes. 

Wat dacht je dan? Dat jij ineens hét nieuwe talent zou zijn? Alsof jij zoveel voorstelt?! Alsof jouw schrijfsels daarvoor goed genoeg zouden zijn?! Kom maar van je voetstuk af, met de voetjes weer veilig op de grond. Zo goed ben je niet. En ook al zeggen ze dat het goed geschreven is, dan wilt nog helemaal niets zeggen. Als de professionals je niet willen...En stel dat je het wel zou doen? Wat zouden anderen er dan van denken? Zou je familie het ok vinden om dit te lezen? Zouden zij je dit toestaan? 

Needless to say...het kan soms heel vermoeiend zijn in mijn brein! En het belemmert me vaak ook om door te zetten. Zo bezorgd over wat anderen al dan niet zouden denken en vinden. Het boek was eigenlijk af en lag klaar maar verdween in een vergeethoek wegens niet goed genoeg of geen goed idee. Tot ik zelf voor anderen boeken begon na te lezen en steeds meer de kriebel voelde komen. De drang, de nood. En het koppige stemmetje dat begon te groeien in mijn hoofd. 

Wat als het wél goed is? Wat als je wel anderen zou kunnen helpen? Zouden mensen die jou graag zien, jou niet gewoon steunen? En stel nog dat ze het geen goed idee vinden of geen goed boek, hebben ze dan het recht niet om dat te vinden? Dat hoeft niets over jou te zeggen, toch? Betekent dat dat je het niet moet doen? Je bent opnieuw gaan studeren, terwijl je wel jobzekerheid had, daar hadden mensen ook hun meningen over. Toch heb je het gedaan, dus wat is er nu anders?

En dus zette ik door. Eerst kwam er de gedichtenbundel: kwetsbaar, maar toch ook net iets veiliger. Alsof ik het water wou aftasten...en nu is het dus 'voor echt'. Dit is eigenlijk het boek dat ik al zo lang wou publiceren. Omdat ik oprecht geloof dat het delen van een verhaal steun kan brengen voor sommigen. Erkenning, begrip, weten dat je niet alleen bent. 

Het is ook weer een stap in mijn proces om te zijn wie ik ben. Het boek gaat over mijn papa. Zou hij het oké hebben gevonden? Nee, zeer zeker niet. Hij zou zich nooit zo in de schijnwerper plaatsen of willen zien. Maar hij maakte ook keuzes waar ik niet blij mee was en waar ik de consequenties ook van moest aanvaarden en dat deed ik ook, omdat het zijn keuzes waren. Het was voor hem belangrijk om ze te maken. En dit is voor mij belangrijk. Dit is mijn keuze en ik zet dit keer wel door. 

Samengevat: het tweede boek is het verhaal van hoe ik omging met het ziekteproces en het overlijden van mijn papa. Wat er toen allemaal door me heen ging en ook de jaren nadien. De vragen die ik me stelde, de chaos in mijn hoofd en lijf. Toevallig komt het uit in de periode waarover het boek gaat. Dat was niet het plan, maar is wel hoe de dingen zijn gelopen. Dat betekent ook dat, wanneer ik op die knop van publiceren zal duwen, ik even afstand neem. Ik vermoed dat ik volgende week zal publiceren, net voor de "verjaardag" van zijn overlijden. Dan neem ik even een stap terug want het blijft een moeilijke periode, een paar dagen van me terugtrekken, in mezelf keren, overleven. Je brein kan het relativeren, maar je lijf voelt het zonder filter. 

Als kleine teaser deel ik alvast de titel, want die staat sowieso vast: Mijn papa sterft vandaag. 

En nu, ga ik even de tweede drukproef bekijken en zien of er nog veranderingen nodig zijn ;)

Tot snel!